In het vorige artikel vertelde ik hoe ik Claude Code gebruik om mijn computer te configureren. Om voldoende context te hebben is het daarom wel handig om eerst deel 1 van deze blog-reeks te lezen, omdat ik in dit deel een concreet voorbeeld wil gaan bespreken.
De gebeurtenissen die ik omschrijf in dit artikel zijn alweer enige tijd in het verleden, en vonden daarom nog plaats op Claude Opus 4.5 (inmiddels is 4.6 alweer een tijdje uit, en wie weet wat nog meer, wanneer jij dit leest).
Gimpstallatie
De meeste afbeeldingen die ik voor dit blog met AI genereer zijn direct goed genoeg. Maar soms bevatten ze toch nog iets waar ik me aan stoor, en wat de AI niet zelf weggewerkt krijgt. Op die momenten zit er niks anders op: ik ga het wel weer handmatig bewerken. Zoals we dat ooit vroeger ook deden.
Mijn nieuwe geïnstalleerde Linux-bak had hier nog geen programma voor. Dus hoog tijd om GIMP te installeren. Hiervoor volgde ik het proces wat ik in het eerdere artikel heb uitgelegd: Ik navigeer naar de directory met mijn setup scripts, open Claude Code, vraag deze om de installatie toe te voegen (die ik nog kort verifieer), verlaat Claude Code en voer het installatiescript weer uit.
Wat is dit? GIMP for ants?
Na het voltooien van de installatie startte ik GIMP. Ik werd begroet door de bekende interface, maar ook door iets onverwachts: de kleinste bewerkingsicoontjes in de user interface die ik ooit gezien had. Mijn door memes gevulde brein kwam natuurlijk al direct met enkele relevante memes:
Geen werken zo!
De knoppen waren zo klein dat ze bijna niet zichtbaar waren op mijn scherm. Dat is geen werken natuurlijk! Dus ik ging de settings in, en probeerde het te veranderen, maar zonder succes. Het vergroten van de icons in de settings leek geen effect te hebben. Vreemd. Maar dus tijd om Claude weer in te schakelen.
Claude ging van alles proberen, en al snel ontstond op deze manier een soort feedback loop, tussen mij en Claude. Claude veranderde een setting, sloot GIMP af (indien die nog draaide), startte GIMP weer op. Mijn enige taak was Claude informeren of de icons nu wat groter waren (en zelfs dat is natuurlijk nog te automatiseren, maar dat ging voor nu te ver).
We hebben van alles geprobeerd: verschillende scalingopties, themes, icon-sizes, GTK font-size settings (font werd groter; icons bleven klein), en nog meer. Het probleem bleef bestaan. In plaats van GIMP begon ik het inmiddels al KRIMP te noemen.
Oogdokter Claude aan het werk
Na acht van dit soort iteraties trok Claude de conclusie: dit gaat hem niet worden, dit is al het beste wat GIMP 2.0 kan bieden. Want de HiDPI support hiervan is gewoon heel gelimiteerd. Dus je kunt beter GIMP 3.0 installeren.
GIMP 3.0?
Wacht, GIMP 3.0? Ondanks dat ik op mijn andere computers al bijna een jaar op versie 3 zat, had ik het hier niet eens door dat dit nog een oude versie was. Natuurlijk wil ik versie 3! Echter is die versie niet beschikbaar in de apt-get repositories van Ubuntu 24, aldus Claude. Maar... wel beschikbaar als Flatpak (een andere manier om dingen te installeren op Linux).
Via Flatpak was GIMP 3.0 snel geïnstalleerd, en werkte direct goed! Ik liet Claude nog even de oude achtergebleven configuratiebestanden e.d. van de GIMP 2.10-installatie opruimen. Ook hebben we het installatiescript bijgewerkt, zodat nu automatisch GIMP 3.0 via Flatpak wordt geïnstalleerd.
Normaal gesproken zou ik het daarbij laten. Maar, er komt binnenkort weer een nieuwe Ubuntu-versie uit. Misschien zit daar wel in de apt-repository versie 3 van GIMP (volgens Perplexity is dat nu nog onbekend, maar zeker mogelijk). Als die beschikbaar is, dan wil ik dat mijn installatiescript GIMP 3.0 op die manier installeert, maar zo niet, moet hij weer terugvallen op Flatpak.
Dit is dus een goed voorbeeld van een taak die ik vroeger nooit gedaan zou hebben, maar nu wel, omdat het 65 regels tellende script dat hiervoor nodig was met een LLM zeer snel geregeld is. De tijd die het kost om zo'n script te maken is van 15 minuten naar 30 seconden gegaan.
Wanneer zoiets 15 minuten kost, maakte ik vaak de keuze om het niet te doen, om vervolgens te belanden in een situatie waarin ik over een jaar weer met GIMP 2 op mijn computer eindig, en me afvraag waarom die icons zo klein zijn (want reken maar dat ik het tegen die tijd allang weer vergeten ben). En dan mag dit hele troubleshootingtraject weer afgelegd worden.
Als ik dingen niet documenteer, is dit mijn lot.
Conclusie
In het vorige artikel schreef ik dat het gebruiken van Linux voor mij een stuk leuker is geworden, sinds ik Claude Code in dienst heb genomen als mijn persoonlijke sysadmin. Deze 'casus' vond ik een mooi voorbeeld van hoe synergistisch zo'n proces kan verlopen, en hoeveel AI dit soort (vervelende) taken kan versnellen.
En bovendien kwam Claude zelf met een goede suggestie (zullen we GIMP 3 proberen). Toch kan dit ook misleidend zijn. Ik wist toevallig al dat GIMP 3 de juiste suggestie was, maar zoals in het volgende artikel zal blijken, kan een LLM ook suggesties doen waar je minder blij van wordt.
